Wody gruntowe i opadowe bywają przyczyną wielu kłopotliwych przecieków do wnętrza budowli. Nieszczelności konstrukcji budowlanych wywołują: uszkodzenia korozyjne, wysadziny mrozowe, uszkodzenia struktury. Utrudniają one lub uniemożliwiają użytkowanie tych obiektów. Istnieje jednak wiele sposobów odpowiedniego zabezpieczenia elementów budowli.

Najskuteczniejszą metodą uszczelnienia i usuwania przecieków jest wykonywana od wewnątrz iniekcja ciśnieniowa. Metoda ta polega na wtłoczeniu pod ciśnieniem substancji uszczelniającej przez układ nawierconych otworów. Podczas iniekcji uszczelnianie są nie tylko przecieki widoczne gołym okiem ale również następuje wypełnienie drobnych rys i porów.

Iniekcje uszczelniające umożliwiają usunięcie występujących nieszczelności w rysach, przerwach roboczych, gniazdach żwirowych (tzw. rakach), dylatacjach, przejściach rurowych itp.

Bardzo istotne znaczenie ma dobór właściwego materiału iniekcyjnego. Uzależnione jest to od stanu budowli jak i rodzaju surowca budowlanego.

Materiały możemy podzielić na produkty mineralne i tworzywa sztuczne.

» Materiały mineralne:

• zaczyny cementowe
• suspensje cementowe
• krzemiany

» Tworzywa sztuczne:

• żywice epoksydowe
• akrylaty
• poliuretany

POLIURETANY

Ten rodzaj materiałów jest szczególnie korzystny przy wykonywaniu iniekcji zabezpieczających przed migracją wody i wilgoci. Poliuretany wykazują znakomitą przyczepność do różnych suchych podłoży. Inaczej zachowują się poliuretany na wilgotnych podłożach, z którymi w wielu przypadkach nie tworzą jednorodnych połączeń. Jednak połączenie z podłożem przez zazębienie w strukturze porów jest z reguły na tyle dobre, że nie następuje odspajanie materiału od podłoża przy określonych zmianach szerokości rozwarcia rys. główną cechą poliuretanów jest ich duża sprężystość w znacznym przedziale temperatur. Poliuretany możemy podzielić na da rodzaje: spieniające i nie spieniające się żywice.

POLIURETANY SPIENIAJĄCE SIĘ (PIANKI):

Dzielą się one na jedno- i dwuskładnikowe. W systemie dwuskładnikowym materiał ten jest przerabiany pompą dwukomponentową. Mieszanie następuje poza układem pompy w końcówce węży ciśnieniowych, bezpośrednio przed wtłoczeniem do szczeliny. Połączone składniki natychmiast reagują a przy kontakcie z wodą zwiększają swoją objętość. Poliuretany dwuskładnikowe stosuje się do wypełniania dużych pustek, stabilizacji gruntów itp.

Poliuretanowe żywice spienialne jednokomponentowe są wstępnie spolimeryzowane w procesie produkcji. Przed iniekcją do produktu podstawowego dodaje się katalizator (w ilości zalecanej przez producenta). Czas przerobu wymieszanego materiału wynosi około 6 godzin. Mieszanka nie reaguje bez udziału wody. Poliuretan reagując z wodą (początek reakcji po około 30 sekundach), zwiększa wielokrotnie swoją objętość a produktem ubocznym jest dwutlenek węgla, który zwiększa penetrację i wywiera dodatkowe naciski na podłoża. W celu uzyskania trwałego uszczelnienia zaleca się przeprowadzenie ponownej iniekcji (po upływie 15-60 minut) żywicami poliuretanowymi bądź epoksydowymi.

ŻYWICE POLIURETANOWE:

Dwukomponentowe elastyczne żywice o małej lepkości. Czas reakcji tych materiałów waha się od jednej godziny do kilku dni. Żelują w środowisku wilgotnym. Wykazują dużą przyczepność do wilgotnych podłoży. Przy kontakcie z wodą powstają w materiale zamknięte pory, wzmagające rozciągliwość materiału, nie wpływając negatywnie na szczelność układu. Żywice poliuretanowe zachowują stałą objętość i posiadają wysoką odporność chemiczną. Mogą przenosić znaczne przesunięcia brzegów rys. W wypadku wody napierającej należy zastosować iniekcję wstępną (tamponażową) przy użyciu pianki.

Poliuretany są nieszkodliwe przed reakcją i całkowicie obojętne dla ludzi i środowiska po przereagowaniu. Wykazują się dużą odpornością chemiczną i trwałością rzędu 50 lat.

RODZAJE INIEKCJI

W praktyce stosowane są następujące rodzaje iniekcji:

• iniekcja grawitacyjna,
• iniekcja niskociśnieniowa,
• iniekcja wysokociśnieniowa.

W praktyce iniekcje ciśnieniowe są kombinacją obu opisanych metod. Iniekcje rozpoczyna się stosując niskie ciśnienie a następnie kontynuuje się ją przy stałym wzroście ciśnienia. Pozwala to na osiągnięcie najlepszych efektów. Prace mogą być wykonywane przez osoby dobrze wyszkolone, które posiadają odpowiednie kwalifikacje. Do prac iniekcyjnych należy stosować specjalistyczny sprzęt.

INNE ZASTOSOWANIA TECHNIK INIEKCYJNYCH

Iniekcje ciśnieniowe można wykonywać w konstrukcjach betonowych, ceglanych i kamiennych a nawet stalowych i żeliwnych.

Stosując metody iniekcji można:

• wzmacniać (sklejać) konstrukcje
• wypełniać pustki
• kotwić ściany wykopów
• stabilizować grunt i skały
• odtwarzać lub wykonywać izolacje poziome